บทที่ 1382

หนานกงรุ่ยหยวนมองค้อนเขาทีหนึ่ง แล้วหมุนตัวก้าวยาว ๆ ออกไปข้างนอก “พูดเหมือนใครไม่มีลูกชายอย่างนั้นแหละ เปิ่นหวางก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอก”

องค์รัชทายาท “......”

ก็เจ้าบรรพบุรุษตัวน้อยบ้านเจ้าน่ะ ทำตัวเหมือนถูกเลี้ยงไว้ให้ฉินอวี้เหยาแท้ ๆ ยังจะกล้าพูดอีกนะ

น่าเสียดายที่หนานกงรุ่ยหยวนเดินเร็วเ...